Micha³ Surma, 2006-04-26
Liposomy s± to zamkniête struktury pêcherzykowe zdolne do zamykania roztworów wodnych. S± one zbudowane z jednej do kilkunastu koncentrycznie u³o¿onych dwuwarstw lipidowych, analogicznych do lipidowego zrêbu b³on biologicznych. Mo¿liwo¶æ ich powstawania wynika z w³a¶ciwo¶ci amfifilowych lipidów dwuwarstwy i tym samym samoorganizacji ich w struktury dwuwarstwowe w roztworach wodnych, które to dwuwarstwy wykazuj±, zgodnie z zasad± najni¿szej energii, tendencje do tworzenia pêcherzyków. Zaobserwowane po raz pierwszy przez Lehmanna, podczas uwadniania fosfolipidów i nazwane: "sztucznymi komórkami".
Micha³ Surma, 2006-04-15
Transportery wielolekowe (MDR transporters) wyrzucaj± z komórek szereg strukturalnie zró¿nicowanych zwi±zków organicznych, które czêstokroæ s± aplikowane jako leki. Pierwsz± opisan± tego typu pomp± by³a ssacza glikoproteina P, ATPaza zapewniaj±ca efektywny wyrzut szerokiego spektrum zwi±zków w³±czaj±c w to chemioterapeutyki antynowotworowe. Pó¼niej okaza³o siê, ¿e tego typu transportery s± szeroko rozpowszechnione w¶ród mikroorganizmów i obecnie wyró¿nia siê 5 ich rodzin.
Micha³ Surma, 2006-04-06
ICE (Interleukin Converting Enzyme) jest to enzym konwertuj±cy interleukine-1β z jej formy pro- do dojrza³ego produktu. Sam enzym jest syntetyzowany w formie 45kDa prekursora (p45), który jest procesowany do do polipetydów 20kDa i 10kDa (p20 i p10), poprzez ¶ci¶le okre¶lone ciêcia od strony C’-koñca przy resztach asparaginianowych. Struktura krystaliczna dojrza³ego bia³ka ujawnia, ¿e jest ono tetrametrem z³o¿onym z dwóch heterodimerów, zawieraj±cych p20 i p10 ka¿dy. Miejsce aktywne jest rozci±gniête pomiêdzy nimi.
Adam Zaj±c, 2006-02-26
Poliketydy s± naturalnymi zwi±zkami odgrywaj±cymi wa¿n± role w leczenia ró¿nego rodzaju zaburzeñ fizjologicznych.
Zwi±zki poliketydowe wykazuj± silne w³a¶ciwo¶ci antybakteryjne (erytromycyna, rifamycyna, tetracykliny), antygrzybicze (amfoterycyna B), immunosupresyjne (FK506, rapamycyna) oraz antynowotworowe (doksorubicyna, epotilon, geldanamycyna). Mog± tak¿e obni¿aæ poziom cholesterolu we krwi (lowastatyna).
Adam Zaj±c, 2006-02-26
Wirus Sendaj (SeV=HVJ, Hemagglutinating Virus of Japan) nale¿y do rodziny Paramyxoviridae i nie jest patogeny dla cz³owieka.
Przedstawiciele tej rodziny s± wirusami o ujemnej polarno¶ci ssRNA, maj±cymi os³onkê lipidow±. Ich ¶rednica wynosi 150 nm - 200 nm, a nukleokapsyd ma symetrie helikaln±.
Bartosz Wojta¶, 2006-01-26
Warunki polityczne, prawne, kulturowe a tak¿e niesamowity potencja³ rozwoju ogromnego Kraju ¦rodka sprzyjaj± naukowym odkryciom, a w szczególno¶ci w m³odej i dynamicznej dziedzinie nauki, jak± jest biotechnologia. Chiny s± niezwyk³ym politycznym tworem, eksperymentem, po³±czeniem komunistycznej dyktatury z wolnorynkow± gospodark±, krajem, w którym w³adza wyznacza kierunek, a prywatna inicjatywa istnieje tylko w pewnych ustalonych z góry ramach. O obecnym, dopiero co rozpoczêtym wieku XXI czêsto mówi siê, ¿e bêdzie wiekiem biologii, a w domy¶le g³ównie biotechnologii, Chiny mog± w przysz³o¶ci staæ siê jednym z g³ównych potêg naukowych. Trzeba zastanowiæ siê, czy w kraju, w którym dobro pañstwa stoi ponad prawem jednostki rozwój nauki nie zepchnie cz³owieka i obywatela na dalszy plan nie tylko w Chinach, ale tak¿e na ca³ym ¶wiecie.
Micha³ Surma, 2005-12-16
Pierwsz± skamielinê komórki prokariotycznej odnaleziono w ska³ach licz±cych 3,5 miliarda lat. Ta datê obecnie uznaje siê za pocz±tek ¿ycia na Ziemi. Jednak jak na nagiej planecie, bez ¶ladów tlenu o powierzchni bêd±cej ci±gle na¶wietlanej promieniowaniem ultrafioletowym, w wysokiej temperaturze powsta³y pierwsze komórki? Obecnie najpopularniejsza i najbardziej prawdopodobna jest teoria "prazupy". W latach piêædziesi±tych zosta³a ona sprawdzona przez Miller’a i Urey’a. Na podstawie badañ geofizycznych ustalono, ¿e ówczesna atmosfera sk³ada³a siê w g³ównej mierze z azotu, wodoru, pary wodnej, amoniaku, metanu, tlenków wêgla, siarkowodoru. Powierzchnia planety by³a pokryta praoceanem, a gazy te by³y w ci±g³ej cyrkulacji. Atmosferê przeszywa³y ci±g³e wy³adowania atmosferyczne. W takich warunkach proste cz±steczki nieorganiczne wykazuj± samorzutn± tendencjê do ³±czenia siê w du¿o bardziej skomplikowane zwi±zki.
Marta Migocka, 2005-12-16
Nasuwa siê pytanie, czy w najbli¿szej przysz³o¶ci technologia genetyczna i terapie genowe nie zostan± wykorzystane do poprawiania pewnych zmiennych cech ludzi np. urody, si³y fizycznej, zdolno¶ci intelektualnych, zwiêkszenia wzrostu czy zmiany koloru oczu. Czy rodzice bêd± mogli "zaprojektowaæ" swoje potomstwo? Perspektywy mog± byæ dla niektórych kusz±ce, poniesienie kosztów takiej manipulacji by³yby inwestycj± na ca³e ¿ycie. Wkraczamy tu w obszar wolno¶ci osobistej cz³owieka, dziecka. Pojawia siê pytanie czy mamy prawo do tego aby jego niepowtarzalna osobowo¶æ by³a z góry zdeterminowana. Byæ mo¿e powstan± technologie pozwalaj±ce zmieniaæ pewne cech osobnicze ju¿ w organizmach doros³ych, podobnie jak to ma miejsce podczas prób leczenia chorób genetycznych za pomoc± terapii genowych. Zak³adaj±c, ¿e w ca³kowitej zgodzie ze swoj± natur± ka¿dy cz³owiek chce byæ zdrowy i szczê¶liwy oraz pragnie wolno¶ci dzia³ania, mo¿na zastanowiæ siê w jakich granicach umie¶ciæ mo¿liwo¶æ "genetycznego udoskonalenia" jednostki.
Marta Migocka, 2005-12-16
Poznanie podstaw genetycznych chorób i wad rozwojowych cz³owieka pozwala podejmowaæ próby ich leczenia. Wiedza o prawid³owo¶ciach rz±dz±cych powielaniem i rozdzia³em DNA umo¿liwia zrozumienie genezy tych chorób. Naukowcy zajmuj±cy siê projektem HUGO sekwencjonowali genom ludzki w³a¶nie w celu dok³adnego poznania struktury genów. Opracowali bazê genów ludzkich, udoskonalili techniki analizy i stworzyli narzêdzia pozwalaj±ce na szybkie, dok³adne badania. Umo¿liwili transfer tych technologii do sektora prywatnego, podjêli te¿ ambitne zadanie okre¶lenia etycznych i spo³ecznych aspektów tego eksperymentu (ELSI). Dziêki tym i podobnym dzia³aniom istniej± testy pozwalaj±ce we wczesnym etapie rozwoju badaæ zdrowie p³odu, metody pozwalaj±ce okre¶laæ predyspozycje genetyczne ludzi do pewnych chorób, terapie genowe budz±ce nadzieje na leczenie wad genetycznych. Wczesne diagnozowanie umo¿liwi podjêcie skutecznego leczenia lub dzia³añ zapobiegaj±cych rozwojowi choroby. Obecnie mo¿liwe s± te¿ niezawodne testy wykluczaj±ce ojcostwo. Badania DNA mog± byæ dowodami w s±dzie.
Adam Zaj±c, 2005-12-16
W ci±gu ostatnich 30 lat prowadzone s± obszerne badania maj±ce na celu rozwiniêcie nieinwazyjnej metody pobierania materia³u do badañ prenatalnych bezpo¶rednio z matczynej krwi obwodowej [1].
Pomimo, ¿e obecnie w pierwszym i drugim trymestrze ci±¿y mo¿emy wykonaæ badanie USG pod k±tem wykrycia zespo³u Downa (np. karkowa przejrzysto¶æ u 10-cio tyg. p³odu) jak i równie¿ testy biochemiczne surowicy matki (np. poziomy alfa- fetoproteiny (AFP), gonadotropiny kosmówkowej (hCG), nieskoniugowanego estriolu (uE3), mocznikoopornej fosfatazy zasadowej neutrofili, inhibiny A, ³o¿yskowej proteiny zwi±zanej z ci±¿± (PAPP-A) i swoistej dla ci±¿y beta-glikoproteiny). Pomimo takiej ilo¶ci markerów biochemicznych w przypadku tej jednostki chorobowej czêsto¶ci wykrycia siêga rzêdu 65%, z 6,3% wyników fa³szywie dodatnich przy oznaczaniu AFP, ca³kowitej hCG i uE3 [2]. W przypadku USG czêsto¶æ wykrycia siêga 40%-60%. Powy¿sze badania, na co mog± wskazywaæ wynik wykrywalno¶ci zespo³u Downa, mog± byæ u¿yte jedynie w badaniach przesiewowych.
Justyna Sosna, 2005-08-27
Zrozumienie genetycznych podstaw cech, które ró¿ni± ludzi od innych naczelnych jest jednym z najwiêkszych wyzwañ dla wspó³czesnej genomiki ewolucyjnej. Genetyczna architektura genomu cz³owieka jest ¼ród³em dowodów na unikalne zdarzenia molekularne w ewolucji cz³owieka. Analizy pozwoli³y odkryæ i sklasyfikowaæ zmiany w milionach par zasad ludzkiego genomu, które przyczyni³y siê do ewolucji cech cz³owieka po specjacji linii Homo i Pan 5–7 milionów lat temu. Trzy modele pochodzenia ludzko¶ci: ‘out of Africa’, model ”wypierania” i model „multiregionalny” przedstawiaj± ró¿norodne teorie i za³o¿enia, dotycz±ce chronologicznego porz±dku, czasu zdarzeñ, przyczyn powstania danych cech hominidów. Ewolucja ludzi przedstawia ci±g powtórzonych zdarzeñ specjacyjnych i morfologicznych zmian, pocz±wszy od hominidowych przodków przez Australopithecus do Homo habilis, H. erectus, H. sapiens.
Anna - Karina Kaczorowska, 2005-06-16
Historia stosowania broni biologicznej. Istota bioterroryzmu.
Czynniki zaka¼ne, które potencjalnie mog± byæ u¿yte jako broñ biologiczna.
Egzotoksyny wytwarzane przez bakterie Bacillus anthracis oraz Clostridium botulinum.
Zagro¿enia zwi±zane z zaka¿eniem tularemi±.
Zagro¿enia zwi±zane z zaka¿eniem d¿um± i choler±.
Wirusowe gor±czki krwotoczne.
Wirus ospy.
Inne substancje biologiczne, które potencjalne mog± byæ wykorzystane jako broñ biologiczna.
Organizacje powo³ane do walki z terroryzmem, akty prawne zwi±zane z eliminacj± broni biologicznej. ¦wiatowy monitoring zaka¿eñ. Schemat postêpowania w przypadku zaj¶cia ataku bioterrorystycznego w Polsce.
Zagadnienia zwi±zane z rozpoznaniem ataku bioterrorystycznego.
Wspó³czesnetechniki diagnostyczne.
Przeciwdzia³anie skutkom u¿ycia broni biologicznej. Szczepienia.
¦wiat Nauki: Tomasz Twardowski, 2005-05-06
Aby spo³eczeñstwo mog³o wybieraæ, konieczna jest solidna, elementarna wiedza
Biobezpieczeñstwo biotechnologii jest przedmiotem gor±cych sporów i dyskusji w krajach UE. Ostatnia decyzja Komisji Europejskiej zezwalaj±ca na uprawianie 17 odmian kukurydzy MON 810 spowodowa³a, ¿e w Polsce rozgorza³y polemiki dotycz±ce stosowania GMO w rolnictwie.
Kukurydza MON 810 jest odmian± transgeniczn±, do której wprowadzono gen pochodzenia bakteryjnego (Bacillus thuringiensis), koduj±cy biosyntezê bia³ka Bt, czyli czynnika odpowiedzialnego za uodpornienie kukurydzy na wiele owadów paso¿ytniczych, jak np. wystêpuj±ca ju¿ coraz czê¶ciej w Polsce omacnica prosowianka. Na podstawie zezwolenia Komisji Europejskiej (z 9.09.04.), mo¿na uprawiaæ tê kukurydzê w ca³ej Unii.
Przemys³aw Rychlik, 2004-04-05
Einstein przez wiêkszo¶æ ludzi uwa¿any jest za cz³owieka, który by³ twórc± teorii wzglêdno¶ci, teorii wyja¶niaj±cej prawa dzia³ania wszech¶wiata na poziomie kosmosu. Jest ona fundamentem kosmologii, ale przeciêtny cz³owiek nie dostrzega jej dzia³ania, gdy¿ odnosi siê ona do wielkich prêdko¶ci i ogromnych mas. Jednak prawda jest inna, bez Einsteina i jego teorii nie by³oby takich urz±dzeñ jak odtwarzacze DVD czy fotokomórki w drzwiach. Paradoksem jest, ¿e Einstein jest równie¿ opok± dla niektórych metod badawczych w biologii i mo¿e pomóc nam w leczeniu chorób. Poni¿ej przedstawiam wszystkie istotne odkrycia Einsteina oraz te, które wykorzystuje siê dzi¶ w biologii i medycynie.
Filip Go³êbiowski, 2004-04-03
Metoda lizy alkalicznej s³u¿y do izolacji DNA plazmidowego z komórek bakteryjnych. Metoda pozwala na otrzymanie dobrze oczyszczonego materia³u. W pierwszej kolejno¶ci zachodzi liza komórek bakteryjnych, denaturacja bia³ek, oraz DNA. W drugim etapie "pokomórkowy gruz" jest str±cany, a w roztworze pozostaj± cz±steczki plazmidów. Metoda, podczas oddzielania DNA plazmidowego, wykorzystuje ró¿nicê w zdolno¶ci do renaturacji plazmidów i chromosomu bakteryjnego. To pierwsze ulega szybkiej renaturacji po usuniêciu czynnika denaturuj±cego (w tym wypadku zneutralizowaniu alkalicznego pH) i jest to trzeci etap procedury. Otrzymany plazmid mo¿e byæ oczyszczany na przystosowanych do tego minikolumnach, lub precypitowany w alkoholu w celu przechowania.
Metoda jest szybka i prosta w wykonaniu, przez co sta³a siê popularnym sposobem uzyskiwania oczyszczonego plazmidu z komórek bakteryjnych.
Ania Dudka, 2005-03-05
Liposomy to zamkniête struktury uzyskiwane podczas hydratacji fosfolipidów. S± zbudowane z takich samych sk³adników lipidowych co b³ony biologiczne. Liposomy mo¿na budowaæ z wielu typów lipidów i wykorzystywaæ je jako modele w badaniach w³a¶ciwo¶ci b³on biologicznych. Cech± charakterystyczn± liposomów jest spontaniczne tworzenie pêcherzyków, w których mo¿na zamykaæ ró¿ne roztwory. Dziêki temu liposomy znalaz³y zastosowanie w medycynie. S± wykorzystywane do zamykania leków, przeciwcia³, antygenów, kwasów nukleinowych, a nawet ca³ych chromosomów.
Filip Go³êbiowski, 2005-02-23
Poni¿szy artyku³ opisuje ewolucyjne podej¶cie w in¿ynierii bia³ka, znane jako ewolucja ukierunkowana. Pozwala to na szybkie i stosunkowo ³atwe otrzymanie bia³ka o po¿±danych cechach. Metoda ta jest wykorzystywana przez placówki naukowe i firmy biotechnologiczne, w celu tworzenia i optymalizacji funkcji bia³ek. Opisujê tu ideê ewolucji ukierunkowanej bia³ek, podajê zwiêz³y opis wybranych metod, oraz przedstawiam komercyjne i akademickie przyk³ady wykorzystania.
Monika Mach, 2005-01-21
Adhezja komórek odgrywa kluczowa rolê w regulacji takich procesów jak wzrost, ró¿nicowanie siê i migracja komórki. Bia³ka odpowiedzialne za adhezje tzw. CAMs (ang. cellular adhesion molecules) po¶rednicz± w oddzia³ywaniach miêdzy komórkami oraz miêdzy komórkami a macierz± miêdzykomórkow±. Dotychczas zidentyfikowano ponad 50 bia³ek bior±cych udzia³ w adhezji, s± to: integryny, selektyny, kadheryny oraz immunopodobne CAMs-Ig. Ka¿da z tych bia³kowych rodzin posiada charakterystyczne motywy budowy, jak równie¿ ró¿ni siê pe³nionymi funkcjami w adhezji komórek, udzia³em w tworzeniu ognisk kontaktowych, pasów adhezyjnych, desmosomów czy hemidesmosomów. Nale¿y tak¿e nadmieniæ, ¿e w tworzeniu po³±czeñ zakotwiczonych zaanga¿owane s± równie¿ elementy szkieletu komórkowego: filamenty aktynowe oraz filamenty po¶rednie.
Anna Dudka, Monika Mach, 2004-01-06
BioTECHNOLOGIA to nie tylko praca w laboratorium, ale tak¿e wprowadzanie nowych TECHNOLOGII do przemys³u, powiêkszanie skali i prowadzenie procesów w bioreaktorach. Mikroorganizmy wykorzystywane tak czêsto na skalê laboratoryjn± s± równie¿ podstaw± w produkcji przemys³owej. My, jako biotechnolodzy pracuj±cy w laboratorium powinni¶my pamiêtaæ o szerokim zastosowaniu tych¿e organizmów do otrzymywania produktów powszechnego u¿ytku, takich jak szczepionki, antybiotyki, produkty spo¿ywcze jak jogurty, sery, piwo, wino, pasze i wiele innych. Jednocze¶nie musimy byæ ¶wiadomi problemów jakie niesie ze sob± powiêkszanie skali i optymalizacja procesów mikrobiologicznych w bioreaktorach. Nie jest ³atwo „prze³o¿yæ” warunki laboratoryjne na skalê przemys³ow±. W tym krótkim artykule staramy siê przedstawiæ jedynie niektóre aspekty, na które trzeba zwróciæ uwagê przy prowadzeniu produkcji w bioreaktorze.
Anna Dudka, 2005-01-06
Dystrofina jest bia³kiem kodowanym przez gen le¿±cy na chromosomie X. Opisano wiele mutacji wystêpuj±cych w tym genie, z których wiêkszo¶æ zmienia ekspresjê dystrofiny w komórce. Mutacje te wywo³uj± choroby zwane dystrofiami miê¶niowymi Duchenne’a i Becker’a. Jest jeszcze kilka innych tkanek, w których wystêpuj± izoformy dystrofiny, takie jak tkanka nerwowa czy siatkówka oka. Mutacja jednej z izoform dystrofiny wystêpuj±cej w miê¶niach serca powoduj± kardiomiopatie. Mnogo¶æ fenotypów nauczy³a naukowców wiele na temat funkcji dystrofiny, jej istotnego znaczenia w komórce, a tak¿e niezwyk³ej roli regulacji ekspresji genów.