"w szkle" - technika pracy z ¿ywymi komórkami, wyizolowanymi z organizmu macierzystego i umieszczonymi w warunkach sztucznych, umo¿liwiaj±cych prze¿ycie. »wiêcej
s± to g³ówne bia³ka receptorowe, które s± wykorzystywane przez komórkê jako receptory dla sk³adników macierzy zewn±trzkomórkowej oraz jako bia³ka adhezyjne u³atwiaj±ce przy³±czenie siê komórki do macierzy. »wiêcej
to termin odnosz±cy siê do wprowadzania zmian w materiale genetycznym organizmów w celu osi±gniêcia okre¶lonego celu. In¿ynieria genetyczna wykorzystuje metody biochemiczne w celu zmiany genomu organizmu. S± one odmienne w zale¿no¶ci od tego, co jest modyfikowane: bakterie, ro¶liny, zwierzêta. »wiêcej
Niezale¿ne wspó³dzia³anie dwóch organizmów, polegaj±ce na tym, ¿e jeden z nich przypadkowo modyfikuje dan± cz±steczkê nie odnosz±c przy tym ¿adnych korzy¶ci. »wiêcej
Komórki macierzyste mog± przekszta³caæ siê w ka¿dy dowolny rodzaj tkanki lub organ, je¶li tylko stworzy siê im odpowiednie warunki wzrostu i rozwoju »wiêcej
typ leukocytów, nale¿±cy do agranulocytów, wyszczególnia siê limfocyty B i T. Stanowi± oko³o 25% bia³ych krwinek, ich ilo¶æ zwiêksza siê w czasie infekcji. »wiêcej
s± to sferyczne pecherzyki, otoczone podwójn± b³on± lipidow±. Otrzymywane sztucznie w laboratorium powstaj± z fosfolipidów. Mog± zawieraæ wewn±trz, zamkniête za b³on± lipidow±, substancje rozpuszczalne w wodzie. S± wykorzystywane jako transportery substancji np. leków. »wiêcej
struktura tworz±ca cytoszkielet. G³ównym sk³adnikiem jest aktyna, bia³ko wszechobecne w organizmie. ¦rednica mikrofilamentów to 7 nm, w³ókna mog± byæ bardzo d³ugie. »wiêcej
elementy strukturalne cytoszkieletu. Zbudowane s± z monomerów tubulinowych a i b. Organizuj± siê podczas pseudopolimeryzacji w protofilamenty, sk³adaj±ce siê z 13 monomerów. »wiêcej
Mitogeny s± w stanie indukowaæ mitozê u wiêkszo¶ci limfocytów T i B, gdy¿ oddzia³uj± na wiele ich klonów (wiêkszo¶æ antygenów zdolna jest do pobudzania proliferacji mniej ni¿ 1% limfocytów danej populacji). »wiêcej
(ang. Micrococcal Nuclease) Jest to niespecyficzna endonukleaza, trawi±ca jedno- i dwu-niciowe kwasy nukleinowe (z wiêksz± aktywno¶ci± jednoniciowe). W DNA lub RNA pêkniêcie w wyniku trawienia wystêpuj± czê¶ciej w regionach bogatych w AT lub AU (w RNA). »wiêcej
technika PCR, w której materia³em wyj¶ciowym jest RNA. Pierwszym etapem procedury jest przepisanie RNA na cDNA (complementary DNA) przy pomocy enzymu odwrotnej transkryptazy. »wiêcej
(Escherichia coli) – jest systemem regulacyjnym stê¿enie enzymów odpowiedzialnych za rozk³ad laktozy. W warunkach nieobecno¶ci laktozy, system utrzymuje niski poziom enzymów, natomiast w przypadku obecno¶ci laktozy warunkuje szybki wzrost stê¿enia tych enzymów. »wiêcej
proces w którym cz±steczka (opsonina) przy³±cza siê do komórki, pokrywaj±c j± i w ten sposób promuj±c jej fagocytozê przez wyspecjalizowane komórki uk³adu odporno¶ciowego. »wiêcej
posttranslacyjna modyfikacja lipidowa, która polega na do³±czeniu 16-wêglonego kwasu palmitynowego do cysteiny poprzez stworzenie potrójnego wi±zania estrowego. »wiêcej
(ang. polymerase chain reaction) ³añcuchowa reakcja polimerazy to reakcja s³u¿±ca do amplifikacji (namno¿enia) wybranego fragmentu DNA in vitro. Jedn± z odmian tej techniki jest tzw. in situ PCR, pozwalaj±cy przeprowadziæ reakcjê PCR wewn±trz komórki.
Reakcja, która jest prowadzona w termocyklerach, wymaga: termostabilnej polimerazy DNA (np. polimerazy Taq), wolnych trójfosforanów nukleotydów, jonów Mg2+ oraz primerów. »wiêcej
polega na pobieraniu przez komórkê substancji p³ynnych. Czê¶æ b³ony wraz z zatrzymanymi na jej powierzchni substancji wpukla siê do wnêtrza komórki. »wiêcej
dwuniciowe, koliste, pozachromosomowe cz±steczki DNA. Termin plazmid wprowadzi³ Joshua Lederberg w roku 1952. Obecnie dla okre¶lenia plazmidu u¿ywa siê tak¿e pojêcia „episom”, który oznacza ruchome elementy genetyczne, zdolne do integracji z gnomem gospodarza. »wiêcej
bardzo wa¿ny parametr charakteryzuj±cy b³onê. Pojêcie to zawiera w sobie dynamikê lipidów i uporz±dkowanie ³añcuchów acylowych kwasów t³uszczowych. »wiêcej
wykorzystywany do elektroforezy bia³ek, ¿el poliakrylamidowy tworzy siê poprzez polimeryzacjê monomerów akrylamidu: CH2=CHCONH2 i N,N’-metylenobisakrylamidu: CH2(NHCOCH=CH2)2 (czynnika sieciuj±cego) w okre¶lonych warunkach. »wiêcej
S± to enzymy odpowiedzialne za syntezê biochemicznych zwi±zków o bardzo du¿ej masie cz±steczkowej i jednocze¶nie regularnej, powtarzalnej budowie. Enzymy katalizuj±ce dodanie kolejnej jednoski polimeru. »wiêcej
Aktualnie od pa¼dziernika bêdê na 3 roku btch. I po 2 latach studiowania na US mogê powiedzieæ co¶ konkretnego.
Gdy sk³ada³am papiery na studia by³am strasznie napalona, ¿eby biotech studiowaæ na dawnej AR, jednak w o... wiêcej
Newsletter
Powiadomienia o aktualno¶ciach, nowych artyku³ach oraz wiêkszych zmianach w serwisie.